شلمچه

شلمچه........................تا امروز

طلبه جوان و دختر فراری

شب طلبه جوانی به نام محمد باقردر اتاق خود در حوزه علمیه مشغول مطالعه بود به ناگاه دختری وارد اتاق او شد در را بست و با انگشت به طلبه بیچاره اشاره کرد که ساکت باش.

دختر گفت : شام چه داری ؟؟ طلبه آنچه را که حاضر کرده بود آورد و سپس دختر در گوشه ای از اتاق نشست و محمد به مطالعه خود ادامه داد.

از آن طرف چون این دختر شاهزاده بود و بخاطر اختلاف با زنان دیگر از حرمسرا خارج شده بود لذا شاه دستور داده بود تا افرادش شهر را بگردند ولی هر چه گشتند پیدایش نکردند .

صبح که دختر از اتاق خارج شد ماموران شاهزاده خانم را همراه محمد باقر به نزد شاه بردند شاه عصبانی پرسید چرا شب به ما اطلاع ندادی و ....

محمد باقر گفت: شاهزاده تهدید کرد که اگر به کسی خبر دهم مرا به دست جلاد خواهد داد شاه دستور داد که تحقیق شود که آیا این جوان خطائی کرده یا نه ؟ و بعد از تحقیق از محمد باقر پرسید چطور توانستی در برابر نفست مقاومت نمائی؟ محمد باقر 10 انگشت خود را نشان داد و شاه دید که تمام انگشتانش سوخته و ... لذا علت را پرسید طلبه گفت : هنگامی که آن دختر وارد حجره من شد با خودنمایی وافسونگریهای پی در پی خود می کوشید تا توجه مرا به سوی خویش معطوف سازد. نفس اماره نیز مرا مدام وسوسه می نمود اما هر بار که نفسم وسوسه می کرد یکی از انگشتان خود را بر روی شعله سوزان شمع می گذاشتم تا طعم آتش جهنم را بچشم و بالاخره از سر شب تا صبح بدین وسیله با نفس مبارزه کردم و به فضل خدا، شیطان نتوانست مرا از راه راست منحرف کند و ایمان و شخصیتم را بسوزاند.

شاه عباس از تقوا و پرهیز کاری او خوشش آمد و دستور داد همین شاهزاده را به عقد میر محمد باقر در آوردند و به او لقب میرداماد داد و امروزه تمام علم دوستان از وی به عظمت و نیکی یاد کرده و نام و یادش را گرامی می دارند. از مهمترین شاگردان وی می توان به ملا صدار اشاره نمود .

نفس اماره یکی از عواملی است که انسان را به ارتکاب گناه وسوسه می کند .

قران کریم می فرماید : نفس اماره به سوی بدیها امر می کند مگر در مواردی که پروردگار رحم کند ( سوره یوسف آیه 53) انسانهایی که در چنین مواردی به خدا پناه می برند خداوند متعال آنها را از گزند نفس اماره حفظ می کند و به جایگاه ارزشمندی می رساند .

با تصرف از کتاب آموزه های وحی در قصه های تربیتی، عبدالکریم پاک نیا(بر گرفته از سایت تبیان)

مدت زیادی انتظار مرا میکشد نمیدانم چه شود دلمان

میگفتن کربلا رفتن خون میخواد

یعنی الان هم میشه واقعا کربلایی شیم

سلام آقا جان نوكر گنهكارتان داره میاد ... اذن دخول مي دهيد؟

دعا کنید آدم یا به قول حاج آقا پناهیان آدام برگردیم

اگرم آدم نشدیم که دعا کنید برنگردیم      به این دلیل

بچه ها به یاد همتون هستم مخصوصا اربعین تو بین الحرمین...

شماها دیگه اسمتون خاصه میره کربلا

میخوام شکایت دل تنگم ببرم نجف برای دیدن کربلا.................................خدا یارم باش

السلام عليک يا اباعبدالله الحسين

        تصـــــاوير حرم حضرت امام حسين عليه الســــلام زنده و مستقيــم از طريق سـايت
        امام حسين پخش مي شود .

برای مشاهده از مرورگر اکسپلورر (Internet Explorer) استفاده کنید .

باعلاما

امشب خدا میدونه بدجوری با گریه شروع کردم نمتونستم خودم را کنترل کنم زدم زیر گریه بخاطر مظلومیت امام حسین بخدا بدجوری شهید کردن امام رئوفی چون امام حسین چب بگم

میخواستم برو کربلا

نشده

گناهکارم

دل گیر از نرفتن

دارم اعتراف به بدیم میکنم دنیا نگاهم کنه توی این دنیا یکی پیدا بشه دعام کنه برم پابوس آقا شهید همت میگفت : زود یا دیر سفره جبهه رو جمع میکنند بیاید وبرید جا نمونید

خدا اونجا جا مندم خدا اینجا نمونم

میدونم این سفر هم جمع میشه

خدا کمکم کن کربلا بمیرم

کربلایی بمونم

 شب میره رو سیاهیش به زغاله

خدا من زغال این جمع نشم مثل هنگام جنگ

کشیدیم  من رفتم رفیق  تو را

خدا نگهدار

رفیق خدا تو را نگهدار

دیدار مان در سدرالمنتهی

باشد رفیق باشد حلالم کن

رفیق خدا حافظ

رفیق یادمان باشد . یک دیگر را فراموش نکنیم. هر کدام هر جا باشیم . دیدار مان در بهشت

منم همین رفیق خداکند هر دومان در بهشت باشیم . باشد انشالا به امید حق یادت نرود به حسین سلام مرا برسان .

تو هم همین اگر رفتی حسین و عباس و زینب و زهرا و علی همه انجا در سدرالمنتهی   سلام مرا برسان بگو من می ایم من می ایم حتما  رفیق ....

فرمانده داد میزد .

                          بچه ها بچه ها بسه دیگه بوسه بسه بوسه بچه ها  بیاد که دیر شد

          سوار شید کربلا  کربلا کربلا

                                                   کربلا بچه ها  حرکت ما رفیم کسی جا نمونه از کربلا

داد میزد  همه همهمه دیگری داشتند . مسافران کربلا 

                                                                         مسافران کربلا سوار شید

مسافران کربلا بچه ها حسین منتظر ماست تو  خیمه ها  کربلا کربلا

کسی جا نمونه از کربلا   بیاید بالا بچه ها کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا

                                      کسی جا نمونه از کربلا

 مسافران کربلا     هر که دارد هوس کرببلا    بسم الله    ما رفتیم کربلا

    مهمانی یار  و در نیزار  ....

بچه ها میان نیزار ها گیر افتاده بودند  فرمانده هی دور خودش می پیچید . عصر دل انگیزی شده بود بچه های گردان فهمیده بودند که تو تله عراقی ها گرفتار امده ایم نشستیم زیارت عاشورا  را زمزمه کردیم عراقی ها اتش سنگینی روی سرمان میریختند اب نداشتیم خیلی تشنه بودیم تشنگی روز عاشورا را بازیارت عاشورا زمزمه میکردیم . عاشقی محض بود ترسی از دشمن نداشتیم شب قبل دشمن را زمینگیر کرده یدیم  . حالا عراق پاتک سنگینی زده  و ما در تدارک تکی سنگین تر با کمبود مهمات و خستگی اما تحمل کردیم توی دهنه کانال کمین زدیم تانک ها که امدند . وای خدای من چقدر تانک به تعداد نفرات ما عراقی ها تانک فرستاده بودند شاید هم بخاطر تلفات شب گذشته منطقه جفیر تا پشت هویزه رو از چنگشون  بیرون کشیده بودیم  تانک ها گلوله مستقیم میزدند . از یکسو کاتیوشا هاشون  و توپ و گلوله های تیر باترشون فضای منطقه را بهم پیچیده بود . فریاد یا حسین  بچه ها از کانل به قلب زبونشان شعله زد و سوختند  . با کلاش و قناسه میزدیم گلوله ارپیچی مون محدود بود . ارپیچی زن ها رفتند روبروی تانک ها شاید تونستند ده تا تانک و بزنند  نمیدانم یه مرتبه هوا یه طوری بهم پیچید . از هوا زدنشون هلیکوپرتر ها نمیدنیم از کجا امدند . اخر ارتباط ما کلا با گردان ها و فرماندهی تیپ مان و قرار گاه کربلا قطع بود . دور تا دور مان نیزار بود و مرداب  هوارو غبار گرفت .  اینو نگفتم عراقی ها شاید به حجم نفرات ما هزار برابر روی سرمان گلوله پاشیدن ما چسبیده بودیم به زمین  گوشمان چسبیده بود به خاک با صدای گلوله ها  که به زمین میخورد . تعدادو نوع سلاح رو متوجه بودیم  کاتیو شا ها شون در دقیقه بیست تا میزد کنار دست مان  میخورد تو مکرداب یه صدای عجیبی میداد . منطقه ارام شد باز گرسنگی و تشنگی سراغ ما امده بود . فرمانده دستور داد موقعیت رو عوض کنیم  چون میدانست دشمن دوباره میاد سراغ ما  تازه هوا تاریک شده بود توی نیزار ها بی هدف رفتیم . کور زدیم هرچه بادا باد لا اقل جای دیگه اینقدر تو دسترس دشمن نخواهیم بود چند کیلومتر لابلای خاکریز ها و نیزار ها دور خودمون میچرخیدیم من یه دوربین مادون قزمز و یه کلت برتا عراقی دستم بود . بسته بودم کمرم از وسط کاروان می امدم بیرون  به گردان دستور میدادم . بچه ها ببینید داریم یه راست میریم تو لوله تانک عراقی ها . فرمانده از پشت هلم داد و گفت کوچلو بر و تو صف گرگ میخورد گفتم حاج رضا داریم اشتباه میریم  تو. دل مرداب راه بازگشت ما فقط کانال عراقیاست میشه رفت با اونا احوال پرسی کرد گفت برو تو صف حرف نزن میدانست گم شدیم  یه گردان خسته و گرسنه  تشنه شد نه شب کنار خاکریز دراز به دراز افتادیم نمیدونم ولی زیر پا مون مرداب و نیزار بود راستش  فرمانده میدانست هم گم شدیم هم تو دل دشمنیم خدا به فریاد بچه ها برسه چطوری از ما پذیرائی کنند اون دیگه لطف بعثی هاست . راستش  به مهمانی  دشمن رفته بودیم . برامون سفره داغی پهن کرده بودن عراقی ها دراز کشیدم فرمانده دسته اسمش عبدالله بود کنارم علی  و بقیه همینطور تو یه ردیف زدیم به خواب .:
تازه چشمم گرم شده بود سرم از جا بلند شد یه چیزی رو کوبیدن تو سرم چشمم رو باز کردم دیدم هوا غبار گرفته وای یه چیزی سیاه از اسمان مثل شهاب به سرعت داره میاد  رو سرم  تا رفتم به خودم بیام خورد کنارم  /:  سوختم  سوختم  اتش گرفتم فریاد زدم یاحسین سوختم  یا زهرا یا مهدی  تند تند فریاد میزدم یا حسین یا حسین نیمه تنم و کشیدم بلند بشم خمپاره دوم امد و دستم و برد دیدم دست راستم تیکه تیکه شده  انگشت ندارم پاشیده تا مچ باز فریا یا حسین   گفتم  یا ابوالفظل بلند و بیقرا ر  داد زدم عباس دستم دستم سوخت هی دور خودم میچرخیدم فریاد یا حسین ....
گردان همه با جیغ من از خواب بیدار شدن من فریاد میزدم و عباس و حسین و صدا میکردم تنم گرم بود و هی مثل کبوتری زخمی میرقصیدم فریاد یا حسین و  یه گلوله خورد تو کمرم  مثل سرو افتادم توی نیزار ها نصف تنم رو خاک نصفم توی مرداب فقط تونستم خودمو بکشم رو خاک نگاهی به اندامم انداختم دیدم تمام نیمه راستم سوخته و ... دو تا خمپاره شصت دست خورده کنارم صدتا ترکش همین حالا توی تنم است و اینکه صد جای تنم انشب با ترکش سرخ سوراخ شد درد شروع شد و ناله ها بهم پیچید. عبدالله ارام صدام زد علی ناله میکرد نمیدانم ولی سی نفر در دم شهید شدن گردان خسته و تشنه با این همه شهید و زخمی چه بکند عراقی ها فهمیده بودن و منطقه روی سرمان را قیچی زدند مدام گلوله مستقیم میزدند کسی نمی تو.نست سر بلند کنه  . شهدا  رو  اونجا دفن کردن  چون میدانستند راهی برای تخلیه نیست و لاجرم از دست دشمن باید شهدا رو پنهان میکردن
درد داشتم زخم هایم میسوخت یکی گرفت چفیه ام رو بست به دستم  اما نمیشد باز دید تمام تنم خونینه کجا مو  ببنده هر جارو میدید زخمی و پاره کفشم رو از پام رفت در بیاره دید  به پام چسبیده میسوخت تنم درد و تشنگی بیش از تحملم  فقط میگفتم یا حسین یا زهرا بیشتر بچه ها از ترس اسیر شدن رفت فرمانده و و بعضی ها موندند مجروحین سرپائی رفتند من تنها باز مانده زخمی و سوخته دل نه شهید شدم نه زخمی سطحی بودم فرمانده نشست رو سرم تا یک ساعت صورتم رو میبوسید و لبم را دید خشکیده و ترک داره راهی نداشت حتی یه جرعه اب نبود ..
استخوان دستم چون بریده شده بود بیش از همه جایم درد داشت  این دل فرمانده را شکسته بود سرش را میچرخاند و گریه میکرد تا من نبینم اخر من سنی نداشتم   فقط  شانزده سالم بود  بیش از حد درد داشتم بدنم طوری بود بدون پتو یا بلانکارد نمیشد تکان داد . یه نفر به نام ابو طالب امد کنارم گریه میکردم و یا زهرا میگفتم دراز کشید مثل یه مادر بغلم کرد تنم یخ زده بود بدنش داغ بود احساس عجیبی داشتم تو بغلش ارام میشدم دلش میخواست بلند بشه شرم میکرد تنهام بزاره فرمانده مثل پروانه دور سرم میچرخید و صدام میزد . هی به این بنده خدا میگفت چه شد خوبه اون میگفت نه حالش خیلی بده امدن یه گودال حفر کردن اول میگفتن پتو پیدا بشه میبریمت . یه پتو اوردن منو گذاشتن توی پتو گذاشتن توی گودال نشست رو سرم تا ان موقع چهار ساعت از  مجروحیتم گذشته بود داشت کم کمک روشن میشد از ناله ها خبری نبود تقریبا عراقی هم خواب رفته و منطقه بیصدا شده بود  . یه مرتبه دیدم یه مرد بلند قامتی روی سرم ایستاده . منو به اسم صدا زد  هی شاه داماد اخر نمردیمو دامادی تو هم دیدیم زانو زد دیدم رضا بچه محله ماست نمیدانم قدرت نداشتم فکر کنم از کجا امده کجا بوده  گفت مگه من میزارم بچه بسیجی ناز منو عراقی بگیرند پدرشونو در میارم داشت دلداریم میداد هوا دوباره دگر گون شد اسمان بهم پیچید عراقی ها باز منطقه را گلوله باران کردن صدای گلوله ها رو که از رو سرم میپیچید و رد میشد  حس میکردم درد داشتم بدنم کرخ شده بود شش ساعت با پیکر خونین تو دشت  و نیزار های جفیر افتاده بودم هیچ وسیله امدادی نبود تنم میسوخت دستم از درد کرخ شده بود رضا رفت بلندم کنه جیغ زدم  وای  سوختم سوختم تکونم نمیشد داد بدنم یخ شده بود میلرزیدم لبا سشو در اورد انداخت رو تنم منو کشان کشان برد وسط کانل گذاشت. همینطور میکشیدن تمام تنم خونی وزخمی

 هی میکشیدن روی خاک نمیشد راهی دیگه نبود

 روی پتو به اجبار دو نفر رو پیدا کرد خودش از جلو و دو نفر پشت  گفت یا حسین و بلندم کرد هنوز ده قدم نرفته بود دستشو رها کرد .یا حسین  جان سختم اخ قلبم سوخت  از بالا رها شدم افتادم تنم سوخت باز دوباره خون ریزی کرد رضا همینطور ناله میکرد با قامت بلندش میچرخید تو خاک گلوله قناسه مستقیم تو قلبش خورد .دو نفر بلندش کردند بردنش من ماندم تنها و غریب تو نیزار دیگه حس نداشتم حرف بزنم تنم زرد و سرخ تشنگی لبم را  ناله میکردم  .یه ریز ارام و بیقرار و بیتاب ناله میکردم یا زهرا  یا مهدی یا حسین فقط  ناله عباس جان دست دستم عباس دستم درد میکنه درد دارم عباس جونم . چشممو میبستم یا زهرا یا حسین  داشتم زمزمه میکردم فرمانده با دونفر رسیدن نشستد و در گوشم گفتن ببخش ما رو شرمنده ایم شرمنده سرشو گذاشت های های گریه کرد  میگفت پسرم پسرم درد داری عزیز دلم هی تنمو میبوسید هی لبمو با زبانش خیس میکرد  هوا دیگه روشن شد دونفری اوردنم روی پل نیسان  خدای رضا کنار پل تنش یخ زده و به شهادت رسیده  اخه بلوزش روی تنم بود گفتم فرمانده این و ببر بزار رو تنش تنش یخ کرده فرمانده اشک ریخت و گفت پسرم رضا رضا شهید شده دلم ریخت خدایا اون برا من اینطوری شده فرمانده فرمانده مگه گنا هم چیه چرا هی این زمین چرا اسمان منو بالا نمی کشه چرا زمین تنم رو چسبیده . گفت پسرک چشنده عشق لیلی  تو
لیلی تو میگه   گفتش به مجنون بگوئید زنده بماند

                  چقدر امشب هوا افتابیست

               
دلم ریخت دیگه نا امید شدم از شهادت  به مجنون بگو زنده بماند . خدایا چرا منو قبولم نمیکنی  . گردان پشتیبانی از راه رسید چند نفر منو گذاشتن روی بلانکاردو بردن  چند متری رفتیم از پل که گذشتیم  دو باره عراقی ها منطقه را بستند به اتش من روی بلانکارد بودم    صدای صوت  خمپاره که می امد بچه ها  منو از بالا ول میکردن محکم میخوردم به زمین ناله میکردم زخم و .....  قسم میخوردن و عذر خواهی میکردن باز دو باره صوت خمپاره از بالا  رها میشدم شاید تا مقصد صد بار تنم خورد به زمین  . هوای خرمشهر توی اردیبهشت هم مثل تابستان سوزان شده بود گرم گرم چهره ام زرد زرد شده بود.

                           
منو گذاشتن کنار خاکریز جاده خاکی بود یه تویتا امد پر شهید منو انداختن تو شهدا عقب تو یتا   تو یتا با سرعت باد از  زیر گلوله و خمپاره رد میشد  تنم خونین بود زرد زرد شده بودم رسوند جلوی سنگر امداد . پرستاری امد پرسید چند تا زخمی داریم  راننده گفت هیچ  همه شهدا هستن من دیگه حال حرف زدنو نداشتم اگه حتی خاکم میکردن قدرت نداشتم اسممو بگم پرستار زبده ای بود  پرید  بالا به چند نفر دست زد چشمش به من افتاد خندید گفت الله اکبر  صلوات فرستاد راننده داد زد یا حسین زنده است و پرستار نبضم منو گرفت صورتم رو بوسید یه دختر جوانی بود ارام بغلم کرد گذاشتن روی بلانکارد همش یا حسین یا حسین میگفت  زمزمه میکرد این کی زخمی شده تنش یخ زده یخ شده گذاشتنم روی تخت با پنبه لبم رو خیس میکرد صورتم رو دست می کشید و   من و   ..
نا گهان یه توپی خورد روی سنگر امداد پر دود شد  خیلی درد داشتم اما حسی نداشتم که حتی ناله کنم فقط نیم نگاهی به پرستار پرستار در کرده بود چه مسافر غریبی هستم بغلم کرد برد توی امبولانس گذاشت روی سرم نشست تا اهواز خم میشد منو می بوسید لبم ترک داشت گفت کی زخمی شدی با ناله گفتم دیشب گفت از کدام  تیپ هستی گفتم  کربلا  کربلا کربلا   یا حسین گفت و گریه افتاد یا علی اکبر یا زینب درد داری  تنت میسوزه   
 تنم درد داشت دستم میسوخت به بیمارستان جندی شاپور اهواز رسوندنم در سالن بیمارستان کلی بچه های زخمی بودندیه سطحی پانسمان کردند حتی به زخمم هم دستی نزدن سرم وصل کردن و برگردوندند به فرودگاه بی حال بودم دختر پرستار ولم نمیکرد کنارم بود با پنبه لبم را خیس میکرد لبم خشکیده بود یا د حسین و کربلا بودم حسین هم تشنه بود توی سرزمینی زخحمی شدم که حسین انجا تیغ تنشو به وفا امده بود تیر و ترکش تنمو  منم یاد حسین  خدایا پس چرا  مگر گنا هم چه بود چرا پرواز م شکست . به فرودگاه رسیدیم پرستار کنارم بود توی هواپیما کنارم نشست وضع  عجیبی داشتم حس نداشتم نام پرستار را بپرسم در هوا پیما گرم بود .
راستش را بخواهید  کل  ماجرا برام یه مستی  محض بود یه روزانه عاشقی با انهمه درد حس داشتم وقت دامادی منه راست گفت داماد شدم البته لیلی من  خدا بود خدا خیلی عاشقانه بود . هرگز این مستی عاشقانه تکرار نمی شود . حالا حس میکنم چقدر با ان همه درد و رنجی که توی هوای سوزان خرمشهر  ان حال سخت برام  چقدر عزیز است اونای که داماد شدن  اونای که عروس شدن  به اونا میگم چه حسی زیبا داشتید لذت پذیر بود نه   عروسی شما  من هم  این حس زیبا را فرا موش نمی کنم . دلم حالا  میفهمه  اون روزانه عاشقی دیگه تکرار نمیشه . اگر چه انهمه انشب درد کشیدم داد زدم فریاد یا حسینم تن زمین را میلرزاند زیبا بود  خیلی قشنگ بود  به قشنگی ان دوره دیگه ندیدم ندیدم  به بیمارستان شهید دکتر فقیهی شیراز رسیدیم مردم استقبال بزرگی کردند از زن و مرد بچه های بسیجی رو می بوسیدند زخم های ما رو تبرک میکردن . راستش  الان هم هستن  کسانی که ارام نزدیم میشن  دستم رو می بوسن میگن یا قمر بنی هاشم 
به بیمارستان رسیدم دیگه عصر شده بود و هوا باز دوباره داشت تاریک میشد کم کم هوا که تاریک شد . مردم رو از بیما رستان بیرون کردن  تنم داشت می سوخت دستم خیلی درد داشت ابم نمیداند چرا اینقدر تشنه ام خدایا اینهمه تشنگی دیگر حس نکردم تشنه اب باشم . گا ها  فراموشم میشه ابی بنوشم تشنگی ام ان روز سقوط کرد . پرستار مسافر من با من بود در تعجب بودم این همه بسیجی این پرستار از خط مقدم با من امده تا شیراز به اتا ق عمل بردنم
لخت کردنم  وای تازدیدم  تمام تنم سوراخ سوراخ شده پرستار و دکتر گفتن  عراقی ها حسابی  دلی از عزا در اوردن هرچه خمپاره بود زدن تو تنت از تنم عکس گرفتن گفتنم  مرد اهنی شاید هم مرد فلزی دکتره روی سرم با من شوخی میکرد من درد داشتم  دیگه شده بود  زمان  مثل شب پیش که ترکش خوردم  . دکتر پرسید چند سال داری  با ناله گفتم  شانزده  گفت اوه چقدر زود داماد شدی لبم خنده ای  پس رفت پرستار لبم را بوسید گریه افتاد دکتر بیرونش کرد . میدونی حالا میفهمهم انروز ها ما جسم نداشتیم  اسمانی بودیم  . دکتر  گفت خوابت میاد امپول بیهوشی تو دستم بود نتونستم جوابشو بدم یه وقتی بیدار شدم دیدم تنم همه سفید پوشه  دست راستم تا ارنج پانسمان شده تمام تنم پانسمانه صبح پرستاره امد پرسیدم یه پرستاری بود دیشب از منطقه با من امده بود  . خندید و گفت  هی کجائی دیشب چیه تو الان بیست روزه مهمان مائی تعجب کردم نمی تونستم زیاد حرف بزنم . گفت تو کما بودی تازه دیشب بهوش امدی که خوابت کردیم پرستارتم همان شب رفت خط .
پرستار یه امپولی زد توی رگم تا استخوانم سوخت جیغ زدم رنگ زردی داشت هرچه تو رگم میرفت سوزش بیشتری داشت . دستم رو نگاه کرد دیدم یه پرستار دیگه یه لگن اب اورده  گفت به من  فقط  تحمل کن تموم میشه این روز های رنجتون دستمو رفت باز کنه چسبیده بود نگذاشت ببینم چه شده محکم زد و کند فریا د کردم گریه افتادم اخر من ان موقع فقط شانزده سالم بود بچه بودم  مرد تحمل شده بودم  دستمو گذاشت توی تشت اب اکسیژنه خدایا این دیگه چیه تمام تنم سوخت داد زدم فریاد زدم میدونست چه دردی دارم گریه افتاد صورتم را بوسید . تازه اولش بود هنوز باید تمام تنمو باز میکردو دوباره پانسمان میکرد . تنم داغ شده بود از وقتی که گلوله خوردم بیشتر درد کشیدم . خدایا  خدایا   تحملم  صبوری  صبرم بده در برابر این همه درد  از فردا صبح  هنوز صبح نشده  پرستار صدای کفشش می امد با صدای کفش پرستار از خواب میپریدم  میدانستم درد ها دوباره اغاز میشه با هر تک صدای پای پرستار تپش قلبم تند تر میشد پرستار که به اتاق میرسید رنگ در چهره نداشتم یه تشتی تو دستش بود و یه امپول زرد رنگی تو دست پرستار دیگه خدایا فقط به من صبر عطا کن در  برابر  این  همه  درد  ولی  تحمل کردم  تحمل کردم شاید گریه کردم جیغ زدم  ولی  تحمل کردم  رنگ چهره پرستار می پرید میدانست  چه رنجی را باید تحمل کنم  نه من تمام بچه های جانباز  همین راه پر از درد عاشقی را رفته اند
. دو ماه در بیمارستان شیراز بودم  اصلا پزشک های من نمیدونستن چه کنند اخر صد تا ترکش توی دست و پا و تنم بود و گلوله و این همه زخم از پای چپم پوستم و میکندن میزدن به پای راستم از دست چپم به دست راستم دیگه اصلا هیچ جائی نبود توی تنم که  ....
ششماه هم توی بیمارستان زادگاهم بودم . یکماه در بیمارستان پاستور تهران  یکماه بیمارستان دکتر شریعتی تهران  و ساسان  سمیه . حضرت فاطمه  الان از اون  دوران  بیست سال گذشته  کلا دوازده بار جراحی شدم  به لطف خدا اکنون با یه دست و صد تا ترکش میتونم ادعا کنم که یه جانبازم و یادگار دفاع مقدسم و شکرم برای اینکه خدا به من سلامتی داد خودش هم گرفت دستی داد و گرفت اصلا یادم نمی اید با اینهمه درد و رنج  هرگز در اراده اهنینم خللی وارده شده باشد . به دنیا هم وابستگی ندارم  مدتیست  دلم  گرفته  از این  قفس تنگ دنیا خسته شدم راستش جایم اینجا توی دنیا نبود حالا خدا چرا  ... فکری حالا بحال دلم نمیکنی... چرا باید

                  در این دیار  غربت زندانی دل خویش باشم

                   غریب  با دل خویشم  چرا به دیدارم نمی ائید

منم وتنهایم

مولایم عزیز زهرا

دلم گرفته از این دنیا منم زخمهای جبهه

مولای من مرا بیاد بیاور؛ آن لحظه‌ای که در شب تاریک در شلمچه، جزیره مجنون و... با آنانی که می شناختیشان، یک‌صدا تو را فریاد می زدیم.
من همان فرد کوچک و ناچیزی بودم که با لحن ساده خود یابن الحسن می‌گفتم و سرود العجل سر می‌دادم.

آری من همان بچه  سپاه هستم که به امر نائب تو آمده بودم.
همانی که تفنگ "کلاش" از من بلندتر بود.
همانی که وقتی کلاه آهنی می‌گذاشتم چشمانم را نیز می‌پوشاند.
همانی که در جزیره مجنون و شلمچه  به دنبال بمباران شیمیایی صدام، مزه شیمیایی را چشیدم.
چند لحظه‌ای می‌شد که هیچ چیز نمی‌دیدم، نفسم به سختی بالا می‌آمد.

آری مولای من، همان لحظه نیز تو را صدا می زدم.
درست است که از مقربین نبوده‌ام، ولی در حد توان از مریدانت بوده و هستم.
ای کاش مرا نیز از پیروانت به حساب می‌آوردی.
چرا که خود فرموده ای: "من در همه حال از احوال پیروانم آگاهم".

 مولای من، روز به روز وضعم دشوارتر می‌شود.
دیگر زندگی برایم به سختی می‌گذرد.
قلبم یاریم نمی کند.
پزشکان کارآیی ریه‌هایم را روز به روز کمتر گزارش می‌دهند.
امسال ۵۵% اعلام کرده‌اند.
اعصابم دیگر توان هیچ چیزی را ندارد.و دیگر توان نشستن نیز ندارم
بسیاری مواقع ، به دنبال درگیری و مشاجره با اعضای خانواده گریه‌ام می‌گیرد.
از خشونتی که چند لحظه قبل انجام داده‌ام از خودم بدم می‌آید.
به خدا دست خودم نیست.
فکر کنم همان شیمیایی که آن موقع خورده‌ام مرا متلاشی کرده است.

از رنجها نمی‌نالم، چرا که خود پذیرفته و رفته ام.
از مشکلات مالی نمی‌گویم.
نمی گویم که هزینه یکبار مراجعه به پزشک نیم میلیون تومان می‌شود، چون اینها را هم با قرض و وام پرداخت می‌کنم.
از طعنه عوام نمی‌گویم که زیاد ناراحتم نمی‌کنند.

آقای من، یادت هست موقعی که ما اعزام می‌شدیم؛ کسانی پشت میزها نشسته بودند؟
یادت هست افرادی خوش سیما ما را به شرکت در جبهه‌ها فرا می خواندند؟
یادت هست که بعضی‌ها می‌گفتند امام تکیف کرده که همه به جبهه بروند، ولی خودشان نمی رفتند!!؟
حتما که یادت هست.

آری همانان الان نیز هستند!
البته کمی فرق کرده‌اند، میزهایشان بزرگ‌تر و رنگین‌تر شده، اتاقشان را مبلمان کرده‌اند، گلهای چند صدهزار تومانی گوشه اتاق چشم را خیره می‌کند.
رقص صندلی گردانشان دل را می‌نوازد.
همانان که رفته رفته اندازه ریش‌هایشان کوتاهتر شده و صورت‌هایشان صافتر و خوش سیماتر!
اصلا به من چه، به من چه ارتباطی دارد.
حتما لیاقتش را دارند.

آری اینان وقتی ما را در اداره و بنیاد جانبازان یا بهتر بگویم بنیاد و اداره خودشان! می‌بینند، دعوایمان می‌کنند، ما را دیوانه خطاب می‌کنند.
از یقه ما می‌گیرند و مثل ... از اتاق مجللشان بیرون می‌اندازند.
تو را به خدا بگذارید چند لحظه ای نیزما در اتاقتان روی مبل سلطنتی، زیر کولر گازی بنشینیم، ما که در روستایمان کولر ندیده ایم.

نه آقای من، ما لیاقت نشستن در آنجا را نیز نداریم.
اینان مسئول، امید و مشاور خانواده جانبازان هستند!
اینان به عنوان مشاوره به زنانمان می‌گویند که برو از شوهرت طلاق بگیر! تو چه گناهی داری که زن جانباز شدی.

آری مولای من وضع این گونه است.
خود بهتر می‌دانی که چه نامه‌ها ننوشتم، با چه کسانی درد دل نکرده ام.
دیگر خسته شده ام، شاید این آخرین انشاء من باشد.

ای عزیزتر از جان؛
برگ‌ها و اسنادم را در پوشه سبزرنگ در گوشه اتاقمان دیده‌ای؟
اسم اداره کل بنیاد هم آنجا هست.
همان جائی که به زن بنده مشاوره داده بودند.
خدا پدرشان را رحمت کند.
نام فرد مسئول درمانی استانمان که با تهدید و توهین مرا از اتاقش بیرون انداخت هم آنجا هست.
حتماً برگه‌های پزشکی و نسخه‌هایم را نیز دیده‌ای.
پس به هر که بتوانم دروغ بگویم به تو و خودم که نمی‌توانم.

دیگر خسته شده‌ام.
از مسئولین چیزی نمی خواهم چون دیگر برایم ارزشی ندارند.
آخرش مثل خیلی از همرزمانم که بعد از جنگ به خاطر همین مشکل راحت شده و به آرزویشان رسیدند، من نیز تمام خواهم کرد.
پس زیاد نمانده است.
خواستم قلبم خالی شود.

حمید باکری گفته بود: دعا کنید شهید شوید که بعد از جنگ چه مشکلاتی به سرمان خواهد آمد. حیف که آن موقع نشد ، البته لایق نبودیم. پس اربابم مرا از همرزمانم جدا مکن

داستانهايي زيبا از سيد ابوالحسن اصفهاني(ره)

     

*حبیبی یا حسین*

دلبسته ام مرا زسر خویش وامکن

از من مرا جدا کنو از خود جدا مکن

هرگز نگویمت که بیا دست من بگیر

گویم گرفته ای زعنایت رها مکن

درمان درد من نبود غیر درد عشق

این درد را زلطف بیفزا دوا مکن...

*حبیبی یا حسین*

سلام خوبي بابايي. كجايي بابايي هيچ مي دوني چقدر دلم برات تنگ شده چرا يه سري به من نمي زني مگه من پسرت نيستم. چرا لااقل تو خوابم هم نميايي دیگه. بابايي بي معرفت نشو ديگه. بابا بامرام صفاتو عشقه. به خدا خيلي تنهام. از اين دنيا ميترسم. همه مثل گرگن بابايي خيلي از رفيقات كه موندن هر روز خونه دل مي خورن و يكي يكي شهيد ميشن آخه خوشتيپ نگفتي من بين اين همه قلب هاي سنگي و ترسناك تنهايي چي كار كنم. بابايي كمتر از ۱۶ سالم بود كه رفتي من نمي دونم گفتن واژه پدر چه مزه اي داره و شيريني داشتن پدر يعني چي ولي تو رو به جونه  مادرمادرم زهرا (س) اون دنيا منو يادت نره ها. بابا قول بدي ها آخه يه حقي هم پدر بر گردن پسر داره. من حقمو اون دنيا ازت مي خوام. بابايي تنهام به خدا تنهام بابا جون يه سري كه اين نامه منو بخونن پيش خودشون ميگن اين پسره با اين سنش بچه شده ولي هر چي دلشون مي خواد بذار بگن باباي خودمي دوست دارم باهم اينطوري حرف بزنيم خودمونه عشقه با مرام. حرف بقيه رو بی خیال بابا جون معذرت ميخوام كه يه همچين نامه اي برات نوشتم آخه دلم خيلي گرفته بود.

               شهیدان که دل را به دریا زدند

                             عجب پشت پایی به دنیا زدند...

نمیدانم این چندمین سلام است، ولی میدانم که جواب سلام واجب است.

و مینویسم برای چندمین بار و میدانم که بی پاسخ نمی ماند مثل همیشه.

مینویسم برای تمامی آنهایی که مثل تو خواستند که گمنام بمانند.

مى‏شناسمت به خوبی، تو شايد براى آنها كه جهت ثواب به مزار شهداء مى‏آيند گمنام باشى، چرا كه نامت را برسنگ مزارت ننوشته‏اند، سنگ مزاری که در اثر توجه خاص مسئولین بنیاد شهید و ... چندین تکه شده، سنگ قبرت از مرمر سفيد نيست، قاب عكس ندارى، هيچ شمعی بر مزارت سو سو نمی زند. حتى همان سنگ قبرت  هم مدتهاست كه با آبى شستشو نگرديده، ولى من تو را خوب مى‏شناسم ‏خيلى خوب، تو براى من گمنام نيستى، نامت بسيجى است، شهرتت دريا دل و پدرت خمينى ...

  اما لبخندت از چهره مظلومت بيرون نمى‏رفت، در آن هنگام كه در گوشه ای از آرام و آهسته گوشه‏اى مى‏گرفتى ،قرآنت را از جيب پيراهنت در مى‏آوردى و شروع به قرائت مى‏كردى. حركات لبت را مى‏ديدم و اشكهاى متصل چشمت را كه بى‏امانت كرده بود.

نيمه شبها بیدار میشدی،  بيرون مى‏زدى، پوتين‏هايت را كه هميشه در جاى مخصوص قرارشان مى‏دادى بى‏سروصدا مى‏پوشيدى و من ديگر تو را نمى‏ديدم، فقط وقتى براى نماز صبح به حسينيه مى‏آمدم چشمانت را خون گرفته بود، اما وقتى سلامت مى‏دادم برويم مى‏خنديدى بگونه‏اى كه انگار نه انگار كه مدتهاست با حبيبت خلوت كرده و در دامنش مى‏گريستى.

آنگاه كه كمربندى از اتوبوس دور تا دور اردوگاه بعلامت فرا رسيدن كار، دلها را به شوق آورده بود، در ميان بچه‏ها نبودى، در دل شيارى تنها در خودت سير مى‏كردى، تو بودى و صفحه‏اى كاغذ و يك خودكار، تو و صفحه‏اى كاغذ و يك خودكار و ... خدا، او مى‏گفت و تو مى‏نوشتى، وصيتنامه.

و آنگاه كه در نيمه شب شلمچه  خمپاره‏اى در كنارت نشست تمام وجودت آتش شده بود، درست مثل پروانه‏هاى شعله‏وار از عشق شمع؛ ساكت و آرام بر زمين افتادى و شدى شهيد گمنام. پس تو گمنام نيستى، تو گمنام نديده‏اى بيا تا نشانت دهم .

موجوداتى در اين دنيا هستند كه همه نامشان در نانشان پيچيده كه اگر نانشان را ببرى ديگر كسى آنها را نمى‏شناسد. مردانگى و شرف، ديانت و ايثار و غيرت، حسين(ع) و زينب(س)، امام و شهادت در دايره محدود ايده‏آلهاشان محلى از اعراب ندارد، تمام عشقشان اينست كه چلوكبابى بخورند اگر چه بقيمت شرف خود، و نوشابه‏اى و بعد زير باد خنك كولرهای گازی چُرتى و همين؛ زندگى براى آنها همين است، بخدا قسم همين است، به همين پوچى‏

آرى تو گمنام نيستى

همه درياها و اقيانوسهاى زلال ترا مى‏شناسند، همه گلهاى بهارى شبنم گرفته از سحر ترا مى‏شناسند ، همه بغضهاى تركيده از داغ، همه فريادهاى درهم پيچيده حلقومها.

و ٫٫سرت نيز، هر شب جمعه كه به بهشت زهرا(س) مى‏آيد يكراست قصد كوى شهيدان گمنام مى‏كند بر سر هر قبرى كه نام و نشانى ندارد مى‏نشيند و فاتحه‏اى مى‏خواند اما اگر دقت كرده باشى به اينجا كه مى‏رسد بى‏اختيار اشك از چشمانش جارى مى‏شود. آرى او اينجا احساس ديگرى دارد بوى خون شيربچه‏اش را اينجا بخوبى استشمام مى‏كند، اما خوش به حالت كه از ميان اين

نون و قلم نبی است و ما یسطرون حسین

طاق فلک علیست به عالم ستون حسین

خلقت تمام حضرت زهراست خون ؛حسین

هستی تمام ظاهر و مافی البطون حسین

با یک قیامت هست هم الغالبون حسین

در این قیام نقطه پرگار زینب است

سردار سر سپرده جولان عشق کیست

تنها امیر فاتح میدان عشق کیست

عشق است حسین و گوش بفرمان عشق کیست

روح دمیده در تن بی جان عشق کیست

علامه مفسر قرآن عشق کیست

اذن دخول در حرم یار زینب است

ذرات و کائنات همه مرده یا خموش

در احتجاج بود زنی یک عَلَم به دوش

آتش فشان قهر خداوند در خروش

هو هوی ذوالفقار علی می رسد بگوش

در هیبتی زحیدر کرار زینب است

پیداترین ستاره دیبای خلقت است

زیباترین سروده لبهای خلقت است

زهراترینِ زهره ی زهرای خلقت است

لیلاترینِ لیلی لیلای خلقت است

شیواترین سوال معمای خلقت است

گنجینه جزیره اسرار زینب است

                                                                                                                                                    ترجمه کامل الزیارات:

ز چرا این ی نمونه ا

روزى امیر المؤمنین على علیه السلام در کنار اصحابش نشسته بود،و یاران آن حضرت در مورد«خط‏»و«حروف‏»بحث مى‏کردند،و به این نتیجه رسیدند که در میان حروف‏«الف‏»از همه بیشتر مورد استعمال قرار گرفته است،و صحبت کردن بدون بکارگیرى آن بسیار مشکل و دشوار است، حضرت با شنیدن این صحبت‏ها بدون درنگ شروع به خطبه طولانى کرد که از نظرتان مى‏گذرد:


«حمدت من عظمت منته،و سبغت نعمته،و سبقت غضبه رحمته،و تمت کلمته،و نفذت مشیعته،و بلغت قضیته،حمدته حمد مقر بربوبیته،متخضع لعبودیته،متنصل من خطیئته،متفرد بتوحید،مؤمل منه مغفرة تنجیه،یوم یشغل عن فصیلته و بنیه،و نستعینه و نسترشده و نستهدیه،و نؤمن به و نتوکل علیه،و شهدت له شهود مخلص مؤقن،و فردته تفرید مؤمن متیقن،و وحدته توحید عبد مذعن،لیس له شریک فى ملکه،و لم یکن له ولى فى صنعه،جل‏عن مشیر و وزیر،و عن عون معین و نصیر و نظیر،علم فستر،و بطن فخبر،و ملک فقهر،و عصى فغفر،و حکم فعدل،لم یزل و لم یزول،لیس کمثله شى‏ء،و هو بعد کل شى‏ء رب متعزر بعزته متمکن بقوته،متقدس بعلوه،متکبر بسموه،لیس یدرکه بصر،و لم یحط به نظر،قوى منیع بصیر سمیع،رئوف رحیم،عجز عن وصفه من یصفه،و ضل عن نعته من یعرفه.قرب فبعد،یجیب دعوة من یدعوه،و یرزقه و یحبوه ذو لطف خفى،و بطش قوى،و رحمة موسعة،و عقوبة موجعة،رحمته جنة عریضة مونقة،و عقوبته جحیم ممدودة موبقة.

و شهدت ببعث محمد رسوله،و عبده و صفیه،و نبیه و نجیه،و حبیبه و خلیله،بعثه فى خیر عصر،و حین فترة و کفر،رحمة لعبیده،و منة لمزیده،ختم به نبوته،و شید به حجته،فوعظ و نصح،و بلغ و کدح،رئوف بکل مؤمن،رحیم سخى،رضى ولى زکى،علیه رحمة و تسلیم،و برکة و تکریم،من رب غفور رحیم،قریب مجیب.

وصیتکم محشر من حضرنى بوصیة ربکم،و ذکرتکم بسنة نبیکم،فعلیکم برهبة تسکن قلوبکم،و خشیة تذرى دموعکم،و تقیة تنجیکم قبل یوم تبلیکم و تذهلکم،یوم یفوز فیه من ثقل وزن حسنته،و خف وزن سیئته،و لتکن مسالتکم و تملقکم مسالة ذل و خضوع،و شکر و خشوع،بتوبة و تورع،و ندم و رجوع و لیغتنم کل مغتنم منکم صحته قبل سقمه،و شیبته قبل هرمه،وسعته قبل فقره،و فرغته قبل شغله،و حضره قبل سفره،قبل تکبر و تهرم و تسقم،یمله طبیبه،و یعرض عنه حبیبه،و ینقطع غمده،و یتغیر عقله،ثم قیل:هو موعوک،و جسمه منهوک،ثم جد فى نزع شدید،و حضره کل قریب و بعید،فشخص بصره،و طمح نظره،و رشح جبینه،و عطف عرینه،و سکن حنینه،و حزنته نفسه،و بکته عرسه،و حفر رمسه،و یتم منه ولده،و تفرق منه عدده،و قسم جمعه،و ذهب بصره و سمعه،و مدد و جرد،و عرى و غسل،و نشف و سجى،و بسط له و هیى‏ء،و نشر علیه کفنه و شد منه ذقنه،و قمص و عمم،و ودع و سلم،و حمل فوق سریر،و صلى علیه بتکبیر،و نقل من دور مزخرفة،و قصور مشیدة،و حجر منجدة،و جعل فى ضریح ملحود و ضیق مرصود،بلبن منضود،مسقف بجلمود،و هیل علیه حفره،و حثى علیه مدره،و تحقق حذره،و نسى خبره،و رجع عنه ولیه و صفیه،و ندیمه و نسیبه،و تبدل به قرینه و حبیبه،فهو حشو قبر،و رهین قفر،یسعى بجسمه دود قبره،و یسیل صدیده من منخره،یسحق تربة لحمه،و ینشف دمه،و یرم عظمه حتى یوم حشره،فنشر من قبره حین ینفخ فى صور،و یدعى بحشر و نشور.فثم بعثرت قبور،و حصلت‏سریرة صدور،و جى‏ء بکل نبى و صدیق و شهید،و توحد للفصل قدیر بعبده خبیر بصیر فکم من زفرة تضنیه و حسرة تنضیه،فى موقف مهول،و مشهد جلیل،بین یدى ملک عظیم،و بکل صغیر و کبیر علیم فحینئذ یلجمه عرقه،و یحصره قلقه،عبرته غیر مرحومة،و صرخته غیر مسموعة،و حجته غیر مقبولة،زالت جریدته،و نشرت صحیفته،نظر فى سوء عمله،و شهدت علیه عینه بنظره،و یده ببطشه،و رجله بخطوه و فرجه بلمسه،و جلده بمسه،فسلسل جیده،و غلت‏یده،و سیق فسحب وحده فورد جهنم بکرب و شدة،فظل یعذب فى جحیم،و یسقى شربة من حمیم،تشوى وجهه،و تسلخ جلده یضربه ملک بمقمع من حدید،و یعود جلده بعد نضجه کجلد جدید،یستغیث فتعرض عنه خزنة جهنم،و یستصرخ فیلبث‏حقبة یندم،نعوذ برب قدیر،من شر کل مصیر،و نساله عفو من رضى عنه،و مغفرة من قبله،فهو ولى مسالتى،و منجح طلبتى،فمن زحزح عن تعذیب ربه جعل فى جنته بقربه،و خلد فى قصور مشیدة، و ملک بحور عین و حفدة،و طیف علیه بکئوس،و سکن حظیرة قدس،و تقلب فى نعیم،و سقى من تسنیم،و شرب من عین سلسبیل،و مزج له بزنجبیل،مختم بمسک و عبیر،مستدیم للملک،مستشعر للسرور،یشرب من خمور،فى روض مغدق،لیس یصدع من شربه،و لیس ینزف.

هذه منزلة من خشى ربه،و حذر نفسه معصیته،و تلک عقوبة من جحد مشیئته،و سولت له نفسه معصیته،و هو قول فصل،و حکم عدل،و خبر قصص قص،و وعظ نص،«تنزیل من حکیم حمید»نزل به روح قدس مبین،على قلب نبى مهتد رشید،صلت علیه رسل سفرة مکرمون بررة،عذت برب علیم، رحیم کریم،من شر کل عدو لعین رجیم فلیتضرع متضرعکم،و لیبتهل مبتهلکم،و لیستغفر کل مربوب منکم لى و لکم و حسبى ربى وحده. (1)


این خطبه طولانى،علاوه بر این که قدرت علمى مولاى متقیان را نشان مى‏دهد،داراى معارف عظیم است.گویا آن بزرگوار در استعمال کلمات و جملات آن هیچ گونه محدودیتى نداشته است‏به طورى که حضرتش نخست در توحید و عظمت‏خالق سخن گفته،و سپس به صفات پروردگار عالم پرداخته است.

و آنگاه در مورد بعثت نبى اعظم رسول خدا صلى الله علیه و آله و ویژگى‏هاى آن حضرت،و لطف و محبتش به پیروان خود جملات عالى و با فصاحت تمام بیان داشته...

و بعد خود وارد نصیحت و ارشاد گردیده،و مردم را متوجه سنت پیامبر خدا نموده،و آنان را به خود سازى و آمادگى تمام براى لقاء الله وادار مى‏سازد،و متوجه مى‏نماید که چگونه از این جهان به عالم دیگر منتقل مى‏گردیم،چه سان از دوستان و جهان مادى جدا گردیده،به سراغ اعمال خود مى‏رویم؟و چطور این بدن‏ها در دل خاک پوسیده،و به ذرات خاک تبدیل مى‏گردد؟و در پایان پرده از وحشت‏هاى قبر و قیامت‏برداشته،و توضیح مى‏دهد که خطا کاران را با زنجیرهاى آتشین در آتش نگه مى‏دارند،و به ناله‏ها و اشک چشم‏هاى آنان توجه نمى‏کنند...

ولى در عوض انسان‏هاى مؤمن و متعهد غرق نعمت‏هاى الهى و الطاف او مى‏باشند...

خوانندگان عزیز توجه فرمایند که خطبه را به جهت طولانى بودن آن ترجمه کامل نکرده و فقط به خلاصه آن پرداختم.

پی نوشت:
========
1) شرح ابن ابى الحدید ج 19 ص 140 تا ص 143،نهج السعادة فى مستدرک نهج البلاغه ج 1 ص 87 خ 20،کنز العمال ج 16 ص 208 تا ص 213 ش 44234،سفینة البحار ج 1 ص 397 با نقل از ج 9 بحار الانوار چاپ قدیم،تاریخ عماد زاده ص 436 جلد امیر المؤمنین (ع) 

مؤمنان على علیه السلام خطبه بدون نقطه را نیز،پس از مذاکره اصحاب در این باره،بدون درنگ به ایراد آن پرداخته و فرمودند!

«الحمد لله اهل الحمد و ماواه،و له اوکد الحمد و احلاه،و اسعد الحمد و اسراه،و اطهر الحمد و اسماه،و اکرم الحمد و اولاه.

الواحد الاحد الصمد لا والد له و لا ولد.سلط الملوک و اعداها و اهلک العداة و ادحاها،و اوصل المکارم و اسراها،و سمک السماء و علاها،و سطح المهاد و طحاها،و اعطاکم ماءها و مرعاها،و احکم عدد الامم و احصاها،و عدل الاعلام و ارساها.

الا له الاول لا معادل له،و لا راد لحکمه لا اله الا هو الملک السلام المصور العلام الحاکم الودود،المطهر الطاهر،المحمود امره المعمور حرمه المامول کرمه.

علمکم کلامه و اراکم اعلامه،و حصل لکم احکامه،و حلل حلاله و حرم حرامه،و حمل محمدا الرسالة،و رسوله المکرم المسود المسدد الطهر المطهر،اسعد الله الامة،لعلو محله،و سمو سؤدده و سداد امره و کمال مراده.

اطهر ولد آدم مولودا،و اسطعهم سعودا،و اطولهم عمودا،و ارواهم عودا،و اصحهم عهودا،و اکرمهم مردا و کهولا.صلاة الله له و لآله الاطهار،مسلمة مکررة معدودة و لآل ودهم الکرام،محصلة مرددة مادام للسماء امر مرسوم و حد معلوم.

ارسله رحمة لکم،و طهارة لاعمالکم،و هدوء دارکم،و دحور عارکم،و صلاح احوالکم،و طاعة لله و رسله،و عصمة لکم و رحمة.

اسمعوا له،و راعوا امره،و حللوا ما حلل،و حرموا ما حرم،و اعمدوا رحمکم الله لدوام العمل،و ادحروا الحرص و اعدموا الکسل،و ادروا السلامة و حراسة الملک و روعها،و هلع الصدور و حلول کلها و همها.

هلک و الله اهل الاصرار،و ما ولد والد للاسرار،کم مؤمل امل ما اهلکه،و کم مال و سلاح اعد صار للاعداء عده و عمده.

اللهم لک الحمد و دوامه،و الملک و کماله،لا اله الا هو،وسع کل حلم حلمه،و سدد کل حکم حکمه،و حدر کل علم علمه.

عصمتکم و لواکم و دوام السلامة اولاکم،و للطاعة سددکم،و للاسلام هداکم،و رحمکم و سمع دعائکم و طهر اعمالکم و اصلح احوالکم.

و اساله لکم دوام السلامة،:و کمال السعادة،و الآلاء الدارة،و الاحوال السارة،و الحمد لله وحده.» (1)


(لازم به تذکر است نقطه‏هایى که بر روى‏هاى گرد«ة‏»مى‏آید،چون در حال‏«وقف‏»خوانده نمى‏شود،لذا حرف نقطه‏دار محسوب نمى‏گردد.)

این خطبه نیز از مراتب علمى و فکرى مولاى متقیان حکایت دارد،که بدون تامل،پس از صحبت اصحاب به ایراد آن پرداخته،و در مورد توحید و نبوت و صفات الهى،و سنت و سیره رسول خدا صلى الله علیه و آله مى‏باشد،و جامعه اسلامى را به تبعیت از آن حضرت و خود سازى دعوت مى‏فرمایند.

پی نوشت :

این شعر باید با دقت و بند به بند و با حوصله خوانده شود تا به ظرایف، دقائق و لطافتهای آن رسید.

کار عاقل نیست در دل مهر دلبر داشتن

جان نگین مهر مهر شاخ بی‌بر داشتن

از پی سنگین دل نامهربانی روز و شب

بر رخ چون زر نثار گنج گوهر داشتن

چون نگردی گرد معشوقی که روز وصل او

بر تو زیبد شمع مجلس مهر انور داشتن

هر که چون کرکس به مرداری فرود آورد سر

کی تواند همچو طوطی طمع شکر داشتن

رایت همت ز ساق عرش برباید فراشت

تا توان افلاک زیر سایه‌ی پر داشتن

بندگان را بندگی کردن نشاید تا توان

پاسبان بام و در فغفور و قیصر داشتن

تا دل عیسی مریم باشد اندر بند تو

کی روا باشد دل اندر سم هر خر داشتن

یوسف مصری نشسته با تو اندر انجمن

زشت باشد چشم را در نقش آزر داشتن

احمد مرسل نشسته کی روا دارد خرد

دل اسیر سیرت بوجهل کافر داشتن

ای دریای ضلالت در گرفتار آمده

زین برادر یک سخت بایست باور داشتن

بحر پر کشتی‌ست لیکن جمله در گرداب خوف

بی‌سفینه‌ی نوح نتوان چشم معبر داشتن

گر نجات دین و دل خواهی همی تا چند ازین

خویشتن چون دایره بی‌پا و بی سر داشتن

من سلامت خانه‌ی نوح نبی بنمایمت

تا توانی خویشتن را ایمن از شر داشتن

شو مدینه‌ی علم را در جوی و پس دروی خرام

تا کی آخر خویشتن چون حلقه بر در داشتن

چون همی دانی که شهر علم را حیدر درست

خوب نبود جز که حیدر میر و مهتر داشتن

کی روا باشد به ناموس و حیل در راه دین

دیو را بر مسند قاضی اکبر داشتن

من چگویم چون تو دانی مختصر عقلی بود

قدر خاک افزونتر از گوگرد احمر داشتن

از تو خود چون می‌پسندد عقل نابینای تو

پارگین را قابل تسنیم و کوثر داشتن

1.  

2. ملاقات یحیی وشیطان

3. وقتي شيطان نزد حضرت يحيي(ع) آمد. يحيي به شيطان فرمود: مي خواهم تله ها و دام هايي كه به وسيله آن فرزندان آدم را صيد مي كني و گمراه مي نمايي، به من بگويي.
   شيطان قبول كرد و فردا صبح با شكلي خاص آمد و دام هاي خود را براي حضرت يحيي(ع) تعريف كرده و نشان داد..
   در آخر ملاقات، يحيي پرسيد: آيا هيچ گاه بر من چيره شده و غالب گشته اي؟
   شيطان گفت: نه، ولي در تو خصلتي است كه من آن را دوست دارم.
   پرسيد: آن خصلت چيست؟
   شيطان گفت: وقتي كه به خوردن غذا مشغول مي شوي، اندكي سير غذا مي خوري و همين سيري شكم موجب سنگيني تو شده و باعث مي گردد، ديرتر به عبادت بپردازي و مانع قسمتي از مناجات و شب زنده داري تو مي شود و اين موجب خوشحالي من است.
   
   يحيي(ع) فرمود: از اين ساعت با خداي خود عهد مي كنم كه هرگز غذايي سير نخورم تا پروردگارم را ملاقات كنم.
   شيطان گفت: من هم با خدا عهد مي كنم كه از اين پس هيچ كلام درستي را به كسي نگويم.(1)

4. حياه القلوب، ج 1، ص 382