نثار ارواح طیبه شهدای هشت سال دفاع مقدس و انقلاب اسلامی و امام شهداء،

صلوات

 خدایا تو را بر همه این نعمتها شکر می کنم.

به نام بخشایشگر بی همتا

سلام به دوستاي عزيزم و مخصوصا دوستاني كه در نبودم  به وب بنده حقير ت تشريف مياوردن و

فراموشمان نكردن بخاطر پاره اي از مشكلات نتونستم به دوستانم سر بزنم و عرض ادب كنم

 به زودي با دستي پر در خدمت دوستاي خوبم خواهم امد

بنده از خدا پرسید :

چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد ؟
خدا پاسخ داد : كودكی شان 
این كه از كودكی شان زود خسته می شوند و عجله دارند تا بزرگ شوند، بعد دوباره پس از مدتی آرزو می كنند كه ای كاش كودك بودند .
این كه سلامت خود را از دست می دهند تا پول به دست آورند و بعد از مدتی دوباره پول هایشان را می دهند تا  سلامت خود را به دست آورند .
این كه با اضطراب به آینده می نگرند و حال را فراموش می كنند. بنا براین نه در حال زندگی میکنند و نه در آینده.
این كه به گونه ای زندگی می كنند كه گویی هرگز نخواهند مرد و به گونه ای می میرند كه گویی هرگز زنده نبوده اند .
پس از خداوند پرسید : در مقام پروردگار می خواهی بنده هایت كدام درس های زندگی را بیاموزند ؟
خدا وندگفت :
 بیاموزند كه نمی توانند كسی را وادار كنند كه عاشقشان باشد، تنها كاری كه می توانند بكنند این است كه  خودشان او را دوست بدارند .
بیاموزند كه فقط چند ثانیه طول می كشد تا زخم هایی عمیق در قلب كسانی كه دوستشان داریم ایجاد كنیم، اما سال ها طول می كشد تا این زخم ها را التیام بخشیم .
بیاموزند ثروتمند كسی نیست كه بیشترین ها را دارد بلكه كسی است كه به كمترین ها نیازمند است .
بیاموزند انسان هایی هستند كه ما را دوست دارند فقط نمی دانند كه چگونه احساساتشان رابیان كنند .
بیاموزند كه دو نفر می توانند با هم به یك نقطه نگاه كنند اما به همان یك نقطه دو دید مختلف داشته باشند .
بیاموزند كافی نیست كه فقط دیگران را ببخشند بلكه باید بتوانند خود را نیز ببخشند .
پس بنده بار دیگر از خداوند پرسید :
آیا چیز دیگری هست كه دوست دارید بنده هایتان بدانند ؟

و خداوند فرمود :  

فقط این كه بدانند كه من هستم ... همیشه و همه جا .

سلام به دوستان عزیز.حقیقتا چند وقتیه که افکارم به مسئله ای عجیب درگیر شده است.که نوشتنش برام سخت بود.من در خیلی چیزها خوب هستم. اما در هيچ چيز عالي نيستم! نمیدانم چگونه بودنم شروع شد.اصلا من لیاقت آمدن به دنیا را داشتم یا نه؟کاش به گونه دیگری زندگی ام را شروع میکردم.ای کاش دست پدر و مادرم را بیشتر میبوسیدم .من پرم از حسرت .خدایا از بودنم گلایه دارم.خدای مهربان خیلی شرمنده ام.خدایا نیمی از عمرم میرود و هنوز نتوانستم خودم  را بشناسم چه برسد که تو را بشناسم.بگذرد که گاهی اوقات به کمال هم فکر میکنم.منظورم سالی یکبار است.تو از من نالایق چه دیده ای ،که این همه لطف و عنایت داری.ای کسی که از نیاز مورچه ای در دل چاهی باخبری؟ای آرام قلبها،ای پناه بی پناهان،مرا ببخش که از کرده خود سخت پشیمانم .اری پشیمانم.چه بسیار گناه کردم و لحظه ای به شاهد بودن تو فکر نکردم.چقدر  لذت گناه را چشیدم و از لذت بندگی و راز و نیازت دور ماندم.داشتم الان با خودم فکر میکردم چه طوری انقدر راحت با این همه گناه سرمونو شب رو بالش میزاریمو ...راحت میخوابیم یه لحظه فکرنمیکنیم اگه فردا از خواب بیدار نشیم !!!وای خدای  تو چقدر بخشنده ای !

و خدا فرمود :

بنده ی من تو به هنگامی که به نماز می ایستی من آنچنان گوش فرا میدهم که انگار همین

یک بنده را دارم و تو چنان غافلی که گویا صد ها خدا داری